"Wichman (IV), 952-973"

Bijbehorende noten

Verantwoording

Link naar voetnoten en literatuurverwijzingen Om de leesbaarheid op het web te verhogen heb ik er voor gekozen de tekst niet te ontsieren door voetnoten en literatuurverwijzingen. De geraadpleegde bronnen en literatuur zijn op een aparte pagina verzameld.
Langzamerhand zal op deze literatuurpagina een volledig notensysteem worden gerealiseerd. Voor oudere hoofdstukken geldt dat pas bij een revisie noten worden toegevoegd.
Meer over ontstaan, doel en de uitgebreide verantwoording van deze site.

Terug naar hoofdstuk.

  1. Alpertus, Gebeurtenissen van deze tijd, vertaald en ingeleid door H. van Rij, Uitgeverij Verloren, Hilversum, 1999, p46.
    J.M. van Winter, Die Hamaländer Grafen als Angehörige der Reichsaristokratie im 10. Jahrhundert, In: Rheinische Vierteljahrsblätter, Jg. 44, Ludwig Röhrscheid Verlag, Bonn, 1980, p27-28, 34, 39en 42.
    " Item obiit Megenhard pater Gerberch. Item eadem die Mem[oria] Gerberch patris Comitis Wichmanni "
    "Ich möchte mich , wie spätre begründet wird, dafür aussprichen, daß eien Auslassung beim Abschreiben erfolgte , die ein "et" und den Namen Meginhard betrifft und möchte also lesen:"Item obiit Megenhard pater Gerberch. Item eadem die Mem. Gerberch et Megehardi patris Comitis Wichmanni". So möchte Ich mit Binding einen Meginhard als Vater des Grafen Wichmann und der Gerberch ansehen ..."
    H. Verdonk, De familie-inschrijving van Wichman van Elten in het gedenkboek van Reichenau,
    Brochure 6, Uitgave in eigen beheer, Lelystad, 1990, p1.
    J.M. van Winter, Het (palts?)graafschap Zutphen en het Hamalandse gravenhuis, In: Bijdragen en Mededelingen Vereniging Gelre, deel XCII, Walburg Druk BV, Zutphen, 2001, p58.
    D.C. Jackman, German counties, Zutphen.
    "The two Meginhards are easily discovered. One was a Saxon duke, who took office in 898 and was involved in Frisian affairs, but is never heard of again; the other is a count active in the diocese of Utrecht in 914-17. The one would be the son of the other, and Gerberge would be his wife and mother of Wigmann of Elten. The name Gerberge could arrive easily via Count Palatine Godfrey’s mother. Gerberge, then, would be a sister of Count Palatine Godfrey."
    K. Nieuwenhuijsen, Namen in de Lage Landen voor 1150 - Vrouwennamen
    K.H. Schreiber, Mittelalterliche Genealogie im Deutschen Reich bis zum Ende der Staufer (Mitt-Gen), Wichmann - Sippe, Wichmann.
    K.H. Schreiber, Mitt-Gen, Billunger, Ekbert en Wichmann (II).
  2. OBO I , nr. 14 en 16.
    OBO V, nr. 1096.
    OGZ, nr. 91 en 94.
    DD O I, dMGH, nr. 123, 159 en 358.
    F.W. Oediger, Adelas Kampf um Elten, In: Annalen des Historischen Vereins für den Niederrhein, Verlag L. Schwann, Dusseldorf, 1954, p68.
    A. Wirtz, Die Geschichte des Hamalandes, In: Annalen des Historischen Vereins für den Niederrhein, Verlag L. Schwann, Dusseldorf, 1971, p36.
    W. Ehbrecht, Landesherrschaft und Klosterwesen im ostfriesischen Fivelgo (970-1290), Aschendorffsche Verlagsbuchhandlung, Munster, 1974, p28.
    K. van Vliet, In kringen van kanunniken, Walburg Pers, Zutphen, 2002, p113.
    H.H. Jongbloed, Wichman, Adela en Alpertus - De Eltense boedelkwestie, In: Bijdragen en Mededelingen Gelre, deel XCVI, Vereniging Gelre, Arnhem, 2005, p11, 18, 19.
    D.C. Jackman, Higher Offices - Lotharingia, Frisia.
    "Originally Frisia was an extension of Westphalia, in other words a ‘mark’ of Saxony. We can be fairly sure that the Frisian mark evolved from this relationship, although its early existence is shrouded in obscurity. A Saxon count Wigmann clearly held a Frisian mark in the second half of the tenth century. Politics and rights of succession then brought it to a series of Frankish aristocrats, including the dukes of Lower Lorraine of the house of Verdun."
    D.C. Jackman, German counties, Verdun.
    "The circumstances in which this mark arose are unclear, but it is resonable to assume that Wigmann of Hamaland already held it under Otto I. One can follow the description by Alpertus Mettensis of the power of Wigmann, “cuius maiores magnam partem Germaniae, et maxime circa littora oceani, imperia tenebant.” This appears to describe Frisia to a tee."
  3. OBO I , nr. 11, 12, 14, 15.
    OGZ, nr. 87, 95, 95bis en 97.
    DD O I, dMGH, nr. 216.
    R. Fruin, Het Graafschap Hamaland en de Brunharingen, In: De Nederlandsche Leeuw, Jaargang XLVIII, nr. 6, kolom 163-168 , juni 1930, kolom 164.
    A. Wirtz, 1971, p21, 54.
    W. Ehbrecht, 1974, Afb. 7-8.
    J.M. van Winter, Ansfried en Dirk, twee namen uit de Nederlandse geschiedenis van de 10e en 11e eeuw, In: Naamkunde, Jg. 13, 1981, p73.
    U. Nonn, Pagus und Comitatus in Niederlothringen, Ludwig Röhrscheid Verlag, Bonn, 1983, p73.
    H. Verdonk, 1990, p10.
    J.M. van Winter, 2001, p59-61.
    A. Kos, Machtsstrijd in Hamaland, In: Jaarboek voor middeleeuwse geschiedenis 5, Uitgeverij Verloren BV, Hilversum, 2002, p31.
    H.H. Jongbloed, 2005, p18.
    D.C. Jackman, German counties, Zutphen.
    "We cannot seek Hamaland connexions any higher, because memorial-book entries show a strong tie between Duke Meginhard’s family and the Welfs, which must be accounted for by a Welf affiliation for Duke Meginhard’s mother. In fact there is a wealth of memorial-book information for members of the Hamaland family. An excerpt of seven names shows the couple Eberhard and Amalrada together with a Meginhard and a Gerberge, which suggests the younger Meginhard’s brother was that Eberhard († 936) who married King Henry I’s sister-in-law Amalrada. Their son was apparently another Eberhard who documents as count of the Drenthe pagus, later documented under Margrave Balderich."
  4. J.M. van Winter, 1981, p70.
    H. Verdonk, 1990, p5.
    H.H. Jongbloed, 2005, p14-15,18 en 29.
    "Adela droeg de naam van haar Vlaamse grootmoeder, maar de drie andere grootouders ontbreken in de vernoeming van Wichmans kinderen. Lutgard en Wichman jr. droegen de namen van hun eigen ouders, een naamgevingsgebruik dat, in de gevallen waar we de gezinssamenstelling enigermate kennen, optreedt nàdat de grootouders allen waren vernoemd. Was Wichman jr. dan soms al het vierde kind dat en de derde zoon die Wichman te begraven kreeg?"
  5. OGZ, nr. 86.
    DD O I, dMGH, nr. 59.
    J.M. van Winter, 1980, p16.
    H. Verdonk, 1990, p2, 25.
    A. Kos, 2002, p34.
    H.H. Jongbloed, 2005, p16-17.
  6. OBO I, nr. 18 en 19.
    OGZ, nr. 103, 104 en 106.
    DD O I, dMGH, nr. 358 en 397.
    F.W. Oediger, 1954, p73-74.
    H. Verdonk, 1990, p2, 26.
    "Uit de oorkonde blijkt dat de stichting te Elten reeds voltooid was."
    J.M. van Winter, 2001, p57-58.
    K. van Vliet, 2002, p162, 206.
    H.H. Jongbloed, 2005, p7, 11-13, 23, 29.
  7. OBO I, nr. 21.
    OGZ, nr. 106.
    DD O II, dMGH, nr. 67.
    F.W. Oediger, 1954, p74-75.
    A. Wirtz, 1971, p56.
    H.H. Jongbloed, 2005, p12, 17, 23-24.
    D.C. Jackman, German counties, Zutphen.
    "As to that Unroch’s father, in the duchy of Lower Lorraine, though not necessarily its Batavian region, the powerful Count Wernher of Hasbania was killed in 973. It is known that he held some position of regional leadership, and the sources suggest the possibility that Unroch also exercised temporary margravial powers in the north."

Terug naar hoofdstuk.

Gegeven in den jair ons Heren, doen men screeff MM ende III des Vrydages nae sunte Bonifatius van Tarsus dach, dat was op ten zesden ende tienden dach der maent van Maii.

Creative Commons LicentieAlfred Stern, 2003-2006

 Deze tekst is geplaatst op 16 mei 2003. Laatste wijziging: 4 maart 2006.