De Liudolfinger \u2014 naar hun stamvader graaf Liudolf \u2014 zijn een Saksische adelsfamilie die tussen 919 en 1024 het Oost-Frankische en later het Heilige Roomse Rijk regeert. Door de drie keizers die de naam Otto dragen, staat de dynastie ook bekend als de Ottonen. Hun kerngebied ligt in het Saksische stamhertogdom, het gebied dat ruwweg overeenkomt met het latere Nedersaksen, Westfalen, en de oostelijke Nederlanden \u2014 inclusief het huidige Overijssel en Drenthe. De Ottoonse heersers zijn, anders gezegd, heersers uit de eigen regio. Dat de Saksische hertogsfamilie uitgroeit tot de machtigste dynastie van het tiende-eeuwse Europa heeft directe gevolgen voor Oost-Nederland: het is onder de Ottonen dat de bisschoppen van Utrecht hun eerste schenkingen van grafelijke rechten ontvangen, en daarmee de kiem leggen voor het latere bisschoppelijke landsheerschap in het Oversticht<\/a>.<\/p>\n\n Het artikel behandelt ook de kortstondige regering van Koenraad I<\/a> \u03a8<\/a>, die strikt genomen geen Liudolfinger is maar als overgangsfiguur tussen het Karolingische huis<\/a> en de Saksische dynastie onmisbaar is voor het verhaal.<\/p>\n\n Na de dood van Lodewijk IV ‘het Kind’<\/a> \u03a8<\/a>, de laatste Oost-Frankische Karolinger, in 911 kiezen de Frankische, Saksische, Beierse en Zwabische groten een niet-Karolingische koning: Koenraad I \u03a8<\/a>, hertog van Franken en telg uit het Konradinerhuis. Het is de eerste keer dat de koningswaardigheid in het Oost-Frankische Rijk niet langs dynastieke weg vererft maar door verkiezing wordt toegekend.<\/p>\n\n<\/a>Koenraad I \u03a8<\/a>, 911-918<\/h2>\n\n